Imperfectie maakt je leven mooier en beter!

2013 – Ik ging afvallen. Destijds was ik ruim 10 kilo zwaarder dan nu. Het moest er af. Dus had ik een plan bedacht voor mezelf. Minimaal drie keer per week sporten, gezonder lunchen en avondeten en vooral NIET MEER SNOEPEN.

Ging ongeveer drie dagen goed. Toen bezweek ik voor een stuk taart van een jarige collega. Nog diezelfde avond werd ik verleid om ’s avonds mee te gaan naar de borrel (in plaats van te sporten). Het hek was van de dam. Weer een poging mislukt.

Ik heb geen discipline. Ik ben een mislukkeling. Waar is mijn ruggengraat.

Dat soort gedachten.

Gek eigenlijk. Dat we dan niet gewoon de draad weer oppakken na zo’n uitglijer. Maar dat doe je niet. Want je hebt al gefaald. Het hele project is al mislukt. Tenminste dat vertel je jezelf. Toch?

Dat we teveel in één keer willen veranderen als we voornemens zijn af te vallen of gezonder te leven, is al niet de meest duurzame strategie. Het moet gelijk all the way. All in. All or nothing. Wat meestal eindigt in nothing.

All or nothing, de voornaamste reden dat we opgeven. Perfectionisme. Als het je even niet lukt om je 1,5 uur in het zweet te werken in de sportschool. Als we een keer bezwijken voor een stuk taart. Als we een keer niet op zondag die mealprepping voor elkaar hebben. Dan gooien we de handdoek in de ring.

Eigenlijk toch niet zo gek dat we zo snel opgeven. Want als we teveel in één keer willen, zijn we onze houvast kwijt. En waar leunt je brein op als je je ontheemd voelt? Juist, op (oude) gewoontes. Snelle suikers, lui op de bank. Het is dan echt heel moeilijk om daartegen te vechten. Je wint het meestal niet.

Dus, voor de volgende keer, beloof mij hierbij plechtig:

Het hoeft niet perfect. Sterker nog, het MÁG niet perfect.

Perfectie is een niet-haalbare status. Het lastige is, dat wij #fitgirls volgen en alleen de mooie kant zien. We zien niet of ze zich wel eens down of gejaagd voelen. Ruzie hebben met hun vriend of moeder. Misschien ook eens (stiekem) een Big Mac naar binnen schuiven. Of stiekem niet zo’n positief zelfbeeld hebben als ze doen blijken.

Dat zien we niet.

Bij onszelf wel.

Wij kennen de struggles in onze kop. Die ene ‘vetrol’ ligt bij jezelf onder een vergrootglas. Alle keren dat iets niet gelukt is heb je onthouden. Alles wat wél gelukt is, is ‘normaal’ en vergeet je snel.

Perfectionisme is een hele goeie schuilstrategie om niet te hoeven beginnen. Immers, als je niet begint, kun je ook niet falen. Maar… niets doen is ook falen.

Perfectie maakt je juist kapot. Het omarmen van de imperfectie maakt je sterker!

De enige perfectie die bestaat, is tevreden zijn met jezelf. Gelukkig zijn met je keuzes. Trots op de dingen die je wel in de hand hebt, dat je die constant aan het ontwikkelen en verbeteren bent en daardoor blij mag zijn. Het levensgeluk is juist die erkenning dat je nooit perfect bent, nooit genoeg kan ontwikkelen en nooit genoeg kan leren, maar juist in beweging blijft. Actie onderneemt. Dingen uitprobeert. Ook een vreugdesprongetje maakt als iets wat je doet verkeerd uitpakt. Weet je dat ook weer. Maakt je alleen maar beter. En dichter bij jezelf.

En daarom ben ik begonnen met mijzelf naar buiten brengen via Instagram. Elke dag maak ik minimaal 5 stories en om de dag een post. Soms zal er een pareltje tussen zitten. Meestal niet. Maar het gaat om het doen. Al doende leert men. Dus ik ga posten om het posten. Omarm de lelijkheid. En het wordt vanzelf beter. Dat geloof ik. Jij ook? 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op