Waarom kinderen niet onder de indruk zijn van vliegende eenhoorns.

Afgelopen dinsdag ging ik met de kinderen op bezoek bij een vriendin en haar 3 maanden oude baby Gijsje. “We moeten nog een kadootje voor Gijsje” zei Sef, mijn oudste (3) vlak voor vertrek. “Waarom?” vroeg ik. “Nou,” -zo begint hij elke uitleg- “als we naar Gijsje gaan, nemen we altijd een kadootje mee.” Hij heeft gelijk. We zijn twee keer langs geweest en beide keren had ik een kado mee. Eerst een kraamkado, welke ik moest ruilen en de tweede keer dus een herkansing kraamkado. Sef beschouwt dit nu als gewoonte. Hij mocht iets uitzoeken van zijn eigen collectie en dat pakten we in.

Kinderen zijn nieuw in de wereld. Ze zoeken logica, omdat het anders doodvermoeiend is als je niet weet wat je kunt verwachten. Stel je eens voor, als je je sleutels laat vallen en niet weet welke kant ze op vallen. Omhoog, omlaag, zijwaarts of met een draai. Of dat je elke ochtend opnieuw moet nadenken wat je eerst gaat doen: tanden poetsen, douchen, kleren aan, opmaken. Dat je elke avond geen idee hebt of je gaat sporten en welke sport dit zal zijn, hoe je er komt. Kortom, waarom dingen gaan zoals ze gaan.

Kinderen breien alle gebeurtenissen nog aan elkaar met wat op dat moment logisch lijkt. Hun enige houvast, is zoeken naar De Regel. De Uitzondering brengt voorlopig alleen nog maar verwarring. Deze bestaat voor kinderen niet. En dat is eigenlijk niet zo raar. Een uitzondering herkennen kan men ook pas als je zooooo veeeeel herhalingen hebt gezien van De Regel, dat je zeker weet dat het ALTIJD zo gaat. En kinderen zijn nog niet zo lang op de wereld. Kinderen hebben dus nog niet zoveel herhalingen gezien om iets logisch te vinden of uitzonderingen te herkennen.

Je hebt het vast menig maal meegemaakt: als uitzondering kreeg jouw kind een kadootje na de zwemles, een snoepje na school of hij mocht een keertje later opblijven. En toen was het hek van de dam. Na elke zwemles wilt je kind nu een kadootje, na school vraagt het direct om een snoepje en naar bed gaan is nu een ontzettend gedoe. Als er één soort mens is die bijna alleen maar op gewoontes leeft, zijn het wel kinderen. Hoe komt dat? Hoe kun je kinderen gewoontes aanleren die je graag ziet? Of liever nog, hoe leer je slechte gewoontes af bij kinderen?

Als jij een glitter eenhoorn door de straten ziet vliegen, raak je waarschijnlijk in complete paniek. Deze uitzondering is zo extreem dat jouw brein het niet kan bevatten. Als een kleuter deze eenhoorn ziet vliegen, denkt ie “Zo, een eenhoorn!” …en gaat weer verder met zijn leven. Een kind is tegelijkertijd overal en nergens van onder de indruk.

Waar voor ons de 80/20 regel nog vaak doorgaat als regel/uitzondering ratio, is dit nog lang niet het geval bij kinderen. Denk eerder aan 99/1. Dat is dan ook de manier om een nieuwe gewoonte aan te leren. Met geduld. En heel veel herhalingen. En geen uitzonderingen.

…En ik moet waarschijnlijk alvast gaan nadenken wat ik de volgende keer meeneem voor Gijsje. 

Een gewoonte kan ons in de weg zitten, maar als je weet hoe gewoontes werken kun je deze juist in je voordeel gebruiken!

Weten hoe dat zit? Ik schrijf regelmatig over (gezonde) gewoontes. Of eigenlijk over gewoontes in onze gezondheid. Of… Nou ja in ieder geval is in mijn ervaring het leren bouwen en breken van gewoontes de sleutel naar levenskracht en vitaliteit. Schrijf je in op mijn nieuwsbrief en wordt ook een giga gezond Gewoontedier!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op